A bióloga de sistemas israelí Naama Barkai foi a primeira muller nomeada gañadora do premio Women in Science da FEBS/EMBO. O galardón recoñece os logros excepcionais do último lustro dunha investigadora das ciencias da vida, cuxo traballo inspirará ás xeracións futuras de mulleres científicas. O premio foi concedido pola Federación Europea de Sociedades Bioquímicas e a Organización Europea de Biología Molecular.
En 1808 publicouse a obra “Novo sistema de filosofía química”, na que o físico e químico John Dalton introducía o primeiro modelo moderno do átomo. É dicir, explicaba que todo o que nos rodea, mesmo nós, estamos formados por partículas diminutas e indivisibles chamadas átomos.
As cousas teñen cambiado moito, pois agora sabemos que o átomo está a súa vez formado por electróns, protóns e neutróns, pero ese modelo que se mantivo case 100 anos vixente, permitíu un avance enorme da Química como ciencia.
Hai quen di que a “idea do átomo” é o pensamente máis fructífero de tódolos habidos na historia da humanidade.
Rita Levi-Montalcini unha muller a quen a opresión de todo tipo acompañou ao longo da maior parte da súa vida. Non só pola súa decisión de ser científica, algo inconcebible na sociedade italiana de principios do século XX, senón tamén pola súa pertenza a unha familia liberal e xudea que fixeron da súa vida en aqueles anos un inferno continuo.
| View | Upload your own
Rita Levi-Montalcini, un admirable exemplo de solidariedade e de loita pola igualdade
Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da Igualdade.
Se te queres unir a esta iniciativa tes o código nesta ligazón.
¿Ata cando?
Balbina vive nunha aldea pequena moi perto de Compostela. Érguese moi cedo. Mentres Manuel e o neno durmen, ela alista os animais, prepara a pota da comida que deixará cocendo toda a mañá co lume baixiño e fai o almorzo.
Levanta ó neno e prepárao para ir á escola.
Érguese Manuel, almorza e prepara o tractor para marchar.
Botan a mañá traballando nas leiras.
Ó mediodía volven á casa. Balbina pon a comida na mesa e comen. Despois de comer, o neno marcha para a escola, Manuel vai botar unha siesta e Balbina, despois de recoller a cociña vai ó río: lava, pon a roupa ó clareo se non chove… Cando volve á casa Manuel xa se ergueu, prepáranse e van traballar a outras leiras.
Volven coa tardiña. O neno xa chegou e está xogando. Manuel aséase e vai á lareira de Alfredo, o veciño, a saber das novidades.
Balbina muxe as vacas e acomoda os outros animais. Fai de cear mentres axuda a José Manuel cos deberes. Cean todos xuntos. O neno déitase. Manuel pónse a ver a televisión e Balbina tamén, mentres repasa unhas pezas de roupa que recolleu hoxe do tendal.
Esta historia é real e tódolos personaxes tamén.
Para Balbina, e para tódalas balbinas que , mentres facían todo esto non podían abrir unha conta no banco sen o permiso do marido, nin quitar o pasaporte…. A tódalas mulleres que non pudieron votar a Constitución española porque non tiñan vinteún anos e viron como os seus compañeiros de dazaoito sí o facían.
¿por canto tempo, aínda balbinas?
A Muller Galega do Século XXI
(Clica na imaxe para ver o álbum)
A Muller Galega de principios do Século XX
Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da Igualdade.
Se te queres unir a esta iniciativa tes o código nesta ligazón.
Afírmase que o feminismo xurdiu cando unha muller aprendeu a ler, pero isto é certo se engadimos que foi cando tamén aprendeu a escribir. A maior parte das mulleres foron reducidas a unha especie de semianalfabetismo durante moito máis tempo cós homes. E necesitaron moito máis tempo aínda para acceder á liberdade intelectual de escoller os seus temas de lectura. Pero a loita máis longa tivérona que protagonizar para conseguir seren recoñecidas pola súa produción escrita. Moitas veces practicada en segredo, agochada baixo nomes masculinos, imos ver como moitas delas tiñan acceso á escrita grazas aos muros dos conventos, situación que cambiará a partires do século XIX. Pondo o hábito, as mulleres gañaban un pouco en mobilidade social, pagando un alto prezo: renunciar á súa feminidade e á súa sexualidade.
Pinchade no seguinte enlace e teredes 50 diapositivas explicativas sobre o tema:
Soñamos con que algún día nada disto sexa unha triste realidade. Con que homes e mulleres sexan exactamente iguais e gocen exactamente dos mesmos dereitos. Con que non haxa nin unha soa muller que sexa violada polo simple feito de selo. Con que non existan os burkas, nin os medos. Con que o traballo doméstico sexa realizado por dúas persoas e non por unha. Con que os salarios sexan exactamente os mesmos. Con que as oportunidades sexan as mesmas. Con que non haxa unha soa muller que teña medo a ser nai por non quedar sen traballo. Con que non existan diferenzas.
Cando teñamos unha sociedade, un planeta inequívocamente solidario, no futuro pensarán que nada disto é real.
Home e muller, ombreiro con ombreiro, sorriso con sorriso, loitando porque a atmósfera sexa máis respirábel.
O cabo dalgúns anos quen queira ter unha idea de como era a sociedade do 2008 e que papel tiña a muller nela terá que votar mán do cine.
Moitas mulleres procedentes de outras culturas, por adopción ou emigración, deben loitar na súa xuventude por compatibilizar as súas tradicións co seu contorno e iso e o que fan en Quiero ser como Beckhamn. 
En cualquera caso , a consigna e vivir dignamente e iso é o que tratan de facer as mulleres de Mataharis.
Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da IGUALDADE.
Se te queres unir a esta iniciativa tes o código nesta ligazón.
Poucos saben que a soberbia triloxía formada por Lorca, Buñuel e Dalí, de sobra coñecida por todos, foi en realidade un cuarteto. Quen era esa cuarta figura, estrañamente silenciada pola historia? Por que foi relegado ao esquecemento o seu nome? Maruja Mallo foi, sen lugar a dúbidas, unha pintora xenial, á que unha suma de adversidades históricas e prexuízos sociais negaron de xeito insólito o recoñecemento que merece.
A súa peripecia vital é a de quen irrompeu na escena artística madrileña dos anos vinte decidida a romper os estereotipos e os moldes que encorsetaban tanto a arte coma as mulleres, condenadas a desempeñar o papel exclusivo de fieis esposas e lánguidas amas de casa. Os seus extravagantes atuendos, o seu desenfado, as súas correrías noturnas da man de Dalí e dos seus compañeiros da Residencia de Estudantes por un Madrid sacudido polo impacto do cine, do jazz e das ideas máis radicais, así coma o seu xogo deliberado coa ambigüidade sexual, converteron a esta moza galega, miúda e fráxil, nun emblema temperán da liberación feminina. Pero pagou a súa ousadía. En 1937 viuse obrigada a exiliarse a Arxentina, de onde voltou vinte anos despois, só para comprobar que os escándalos asociados ao seu nome remataran desdebuxando a súa verdadeira fisonomía e por eclipsar a portentosa valía da súa obra.
Nada en Viveiro no ano 1902, a profesión do seu pai -funcionario de aduanas-
levouna a residir en distintas provincias españolas até a definitiva instalación da familia en Madrid en 1922. Ingresa na Academia de Belas Artes e empeza a relacionarse coa nova xuventude de poetas e artistas que irrompen na escena española. Coñece a Salvador Dalí e á poetisa Concha Méndez, que a introducen no círculo da Residencia de Estudantes, onde estreita lazos de amizade e camaradaría con Lorca, Buñuel e con Rafael Alberti, co que mantén unha relación amorosa importante e longo tempo silenciada tanto na súa biografía como na do poeta. Concha Méndez e Maruja pasearon por Madrid como mulleres modernas e emancipadas, manexando bicicletas, facendo deporte, asistindo aos cafés, a eventos literarios ou a verbenas populares. Nestes anos, Maruja crea a súa propia linguaxe artística, atenta aos ecos das distintas vangardas que empezan a chegar a España -futurismo, surrealismo, cine- e cos ollos abertos á arte popular. Mestura todo coa súa particular interpretación.
En 1928 Ortega y Gasset bríndalle os salóns da Revista de Occidente para realizar a súa primeira exposición. O debut estivo arroupado por comentarios e recensións de prensa, referendado por intelectuais e pola alta sociedade madrileña fascinada por aquelas combinacións de elementos festivos e burlescos, pola alegría da cor, as distorsionadas composicións das súas verbenas e polas atléticas mulleres que protagonizan as súas estampas deportivas.
A finais de 1928 pasa por unha inflexión e un acercamento particular cara ao surrealismo froito dos seus avatares persoais e da relación que establece con Alberto Sánchez e Benjamín Palencia. Baixo o nome da Escuela de Vallecas percorrerán as paisaxes desapracibles e duras que rodean Madrid, as zonas finais do urbano e o inicio do contorno rural. Até 1931 explora este tipo de paisaxes que darán lugar á serie “Cloacas e campanarios”.
No 1931 viaxa a París onde expón a súa obra. Numerosos intelectuais e artistas 
como Picasso e André Bretón visitan e acollen con entusiasmo a mostra. O seu regreso a Madrid, a finais de 1932, supón un novo xiro no seu estilo. As súas novas series “Arquitecturas minerais”, inspiradas en pedra, e “Arquitecturas vexetais”, poboadas por estrañas froitas, son teas que aínda que manteñen a sobriedade cromática someten agora as súas formas a esquemas xeométricos. Durante esta época combina o seu traballo artístico cunha intensa actividade de compromiso coa República.
Previo ao estalido da Guerra Civil, no 1936, realiza una obra clave para o período artístico que desenvolverá ao outro lado do Atlántico: “La sorpresa del trigo”. Este cadro mural, primeiro da serie “La religión del trabajo”, presidirá a súa derradeira exposición en España, promovida polo grupo ADLAN. A Guerra Civil sorpréndea en Galicia, onde permanece até 1937, marchando a Bos Aires onde é recibida como unha artista de renome. Dará numerosas entrevistas e conferencias, escribe artigos e realiza a súa obra pictórica “Arquitectura humana”. Seguirá traballando en lenzos que compoñen un amplo ciclo dedicado a dous temas principais: o mar e a terra. Realiza varias series: “Retratos bidimensionais” sobre rostros femininos de fronte e perfil, imaxes planas e prototípicas; “Bailarinas”; “Máscaras”; esquemáticos debuxos reunidos en “Arquitecturas” e, finalmente, “Naturezas vivas”, variacións sobre estraños seres zoomórficos inspirados na xeoloxía e na fauna sudamericana. Estas últimas son unha serie de gravados, debuxo e óleo que se alongan até o ano 1960, cando decide voltar a España.
A súa obra é cada vez máis valorada por galeristas e críticos, especialmente a crítica española máis nova, que ve nela a encarnación dunha vangarda ocultada polo franquismo. Tras a morte de Franco chégalle o recoñecemento total; a súa culminación podería establecerse na Medalla de Ouro de Belas Artes, no ano 1982, e na exposición antolóxica que en 1993 lle dedica o Centro Galego de Arte Contemporánea. Para entón Maruja está xa moi enferma. Morre o 6 de febreiro de 1995 na residencia de anciáns Menéndez Pidal de Madrid.
Para saber máis:
Biografía en Cutlura galega feita pola catedrática de historia da arte contemporánea Mª Luisa Sobrino
Biografía en Wikipedia
En Ciudad de Mujeres
Entrevisa a J.L. Ferris autor da última monografía editada sobre M. Mallo
Bibliografía
GÓMEZ DE LA SERNA, R., Maruja Mallo, Buenos Aires, Losada, 1942.
MARUJA Mallo, Madrid, Galeria Guillermo de Osma, 1992
VIDAL, C., Maruxa Mallo. Vigo, A nosa terra, 1999
MARUJA Mallo, Santiago de Compostela, Xunta de Galicia, Consellería de Cultura, 2003.
FERRIS, J.L., Maruja Mallo. La gran transgresora del 27, Madrid,Temas de hoy, 2004, (Biografías).
Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da Igualdade.
Se te queres unir a esta iniciativa tes o código nesta ligazón.
Nirvana é o prototipo de grupo grundge. Rockero e tolos de natureza, a súa música sempre está cargada de enerxía e pasión. Os seus tres compoñentes fixeron algo grande pola musica dos noventa.
Durante os anos que este grupo estivo vixente houbo movementos de xente que os idolatrou hasta o máximo, incluso agora, despóis da morte do famoso vocalista, Kurt Cobain, en 1994, o grupo esta máis valorado en certa forma.
Para a xente que disfruta co rock, punk, etc. isto supon mais do que es. Por iso, invítovos a coñecelos, xa que vos pode facer disfrutar, e subi-la adrenalina.
Este disco, Nevermind, considérase o mellor da súa carreira. Contén os exitos de nirvana que máis triunfaron.
Xa comeza directamente ca canción que os fixo realmente coñecidos: Smells like teen spirit, a cal seguramente todos escoitastes. Este comezo impulsa a escoitalo enteiro.
Un tema que me gusta bastante, é por exemplo, Lithium…é tranquilo e excitante á vez.
As melodías paracen sinxelas, pero dentro delas escóndese unha certa complexidade, descuberta por cada músico que pretende versionalas. A voz de Kurt, sempre xove e cun certo rasgado, enamora a quen lle preste a mínima atención.
Ten un ritmo bastante marcado, co cal séntense ganas de mover a cabeza, coma si se estivese nun concerto.
De todas formas é convinte dicir, que para a gran maioría, o disco se fai un pouco monótono e repetitivo. Aínda que todo depende de gustos, é certo que poucos podémolo escoitar de cabo a rabo sen que raie.
COMPOÑENTES:
Kurt Cobain - voz, guitarra solista
Krist Novoselic - Baixo
Os baterias foron varios distintos, pero o que estivo nos ultimo catro anos foi Dave Grohl - batería (1990-1994)
PREMIOS:
1992: MTV Video Music Awards Mejor Video Alternativo por “Smells Like Teen Spirit”
1992 Video Music Awards Mejor Artista Nuevo
1993 MTV Video Music Awards Mejor Video Alternativo por “In Bloom”
1993 Brit Awards Acto Internacional Revelación
1994 MTV Video Music Awards Mejor Video Alternativo por “Heart-Shaped Box”
1994 MTV Video Music Awards Mejor Dirección de Arte por “Heart-Shaped Box” (en conjunto con Bernadette Disanto)
1995 American Music Awards Artista de Heavy Metal/Hard Rock Favorito
1996 Premios Grammy Mejor Álbum de Música Alternativa por MTV Unplugged in New York
2000 Libro Guiness de los Récords Video más Rotado en MTV Europa por “Smells Like Teen Spirit”
2000 Libro Guiness de los Récords Álbumes póstumos más exitosos por MTV Unplugged in New York y From the Muddy Banks of the Wishkah
Din que hai que abrirse a novos mundos, coñecer todo o que nos rodea, por iso mismo convídovos a coller o cd na fonoteca do noso instituto, na que tamén encontraredes máis éxitos de nirvana e outros grupos similares.
Ata a próxima.
Clarisa Pérez.
Violencia é que ainda no século 21 ,os dereitos das nenas e nenos de todo o mundo seguen sen respectarse.
Pois ben, queremos achegarvos un poema de Xosé María Álvarez Blázquez , escritor que vai ser homenaxeado no Dia das Letras Galegas deste ano e que pouco a pouco iremos coñecendo ao longo do curso.
Fálanos duns nenos que teñen que vivir na rúa , da esmola da xente, e como ata algunha xente lles chega a parecer normal esta situación tan inxusta .
Non é certo que os nenos teñan fame
Non pode ser.
Ben o sabedes todos
os que andades no mundo atafegados
á percura do pan dos vosos fillos.
Ises outros que vedes pola rúa
pedindo esmola,
non teñen fame, non, porque daquela
vos teríades morto de vergonza.
E ben vos vexo andar nos vosos
coches ou nos tranvías, a berrar de cousas
estranas: -¡viva, beba, baba, buba¡-
sen reparar naquil esfarrapado
que coa moura mauciña está petando
na porta de ferro.
Por iso penso que non é verdade
o que algún caviloso di dos nenos
que andan así petando pola vida.
-¡Non, home, non!- lle dixen a un
de aqueles
-A xente pasa leda……¡Fora boa
que andivesen a rirse dos seus crimes! .
Xosé María Álvarez Blázquez
(Tui 1915-1985)
Os blogues das bibliotecas escolares galegas, unha vez máis, unímonos na loita do dereito primordial de todo ser humano: a convivencia pacífica. Porque sabemos que a base de toda coexistencia é o entendemento, o diálogo, o feito de saber abrir os nosos ollos e os nosos oídos para escoitar e entender, desexamos elevar as nosas voces como unha soa, un só berro unido por unha soa palabra, a palabra máis fermosa que debe reinar as nosas existencias: PAZ.
E para reclamala, para pedir aos gobernos que senten a dialogar, para pedir a todo home e muller que habite sobre a face da terra que sexa quen de trocar puños e fusís por verbas e entendemento, por conmiseración e diálogo, por amizade e respecto, é polo que estamos aquí.
O pasado martes día 22 tivemos na biblioteca a segunda sesión de “Conversas na Biblioteca”. Desta volta estivo connosco a narradora e escritora Charo Pita.
Foi un sesión que se lle fixo moi curta para todo o alumnado de bacharelato que asisteu. Charo deleitounos con lecturas dramatizadas de trociños dos tres libros que lle encargamos presentar: “Sueños en el umbral” de Fátima Mernissi, “Persépolis” de Marjane Satrapi e “Balzac y la joven custurera china” de Sijie Dai.
Eses tres fantásticos libros teñen en común que quen narra son nenas e adolescentes de diferentes países, tema escollido este ano para a VI Semana Intercultural do noso Instituto.
Noutra ocasión falaremos en concreto de cada un deses libros e que animamos a que os leades porque non defraudan a ninguén.
Poemas pola PAZ
Iniciativas tan marabillosas como esta deberían espallarse e facer posible que os únicos bombardeos que houber polo mundo foran de poemas.
“A poesía é unha arma cargada de futuro”
Gabriel Celaya
Segundo traballo colaborativo dos Blogs das Bibliotecas Escolares en prol da PAZ
Moitos nen@s de todo o mundo sofren a diario diferentes tipos de explotación que vulneran os seus dereitos, mentras tanto nós adicámonos a mirar cara outro lado sen parar a pensar que a nosa axuda poderíalles ser moi útil.
Nos paises desenvolvidos todos temos dereito á educación namentres que nos paises subdesenvolvidos nen sequera teñen acceso á escola digna. Por iso nos paises máis ricos deberían subvencionar a educación dos países menos desenvolvidos, controlar a ablación de clítoris que se segue a facer en moitos lugares de maneira clandestina e mellorar as axudas para familias con menor nivel económico para que os seus fillos non se vexan obrigados a ter que traballar.
•No sur de Asia traballan máis de 100 millóns de
nenos e nenas, dos que un 20% fan xornadas de 13
horas diarias por un soldo de entre 15 e 20 € o mes.
Vanessa, Manuel, Tamara
1ºBach D - Economía -
O pasado día 19 do mes de decembro tivemos connosco a Antom Freire para falar sobre o libro de John Boyne “O neno do pixama a raias”. A actividade, planificada pola profesora de Historia Carme Alvariño en colaboración coa BE, estivo dirixida esta vez a todo o alumnado de 4º da ESO.Foi unha auténtica ledicia escoitar “conversar” a Antom Freire coas alumnas e alumnos sobre ese magnífico libro, sobre o contexto histórico no que se desenvolve a súa trama e as causas do nazismo, etc.Tamén se falou doutros libros que tratan o mesmo tema, como o Diario de Ana Frank, a novela gráfica “Maus”,… E, por suposto tamén se falou de películas tales como “El pianista”, “El gran dictador”, “La decisión de Sophie”…
Graciñas Antom por tentar contaxiar ao noso alumnado do pracer da lectura e contribuír ao aprecio, e á valoración, polo coñecemento histórico e social. Esperamos verte de novo na biblioteca do Instituto.
O protagonista da obra, Christopher Duncan, é un home rico que vén dunha familia adiñeirada. Da noite para a mañá, a morte do seu pai convérteo en herdeiro dun imperio industrial que terá que dirixir. Pero este home non foi nunca o que se esperaba del. Nunca foi un empresario nin un coco das finanzas.
Trala súa timidez escóndese unha persoa humanista preocupada máis polos seres humanos que polas ganancias na Bolsa ou polos recortes na empresa para gañar máis diñeiro.
En canto á parte gráfica, o emprego dos lapis e as acuarelas por parte do autor dá como resultado unha obra que desprende certo grao de melancolía.
Unha obra moi recomendable para as persoas amantes dos tebeos e, eu aproveito para recomendarllo tamén ao alumnado de economía.
Titulo: Rail King
Autor: Feliciano G. Zecchin
Editorial: Edicions de Ponent
Año/Páginas: 2007 / 64
Kiki de Montparnasse de Catel Muller (debuxo) e José- Louis Bocquet (guión)Ediciones SinsEntido.Novela gráfica na que se narra a vida e obra da muller que foi, durante vinte anos, a musa dos artistas parisinos. Un libro sorprendente, polo seu acercamento a este personaxe e a outros como Picasso, Tzara, Man Ray…
Unha obra que recomendo especialmente ao alumnado do Bacharelato de Artes.
Os Dereitos Humanos son o conxunto de prerrogativas inherentes á natureza da persoa, cuxa realización efectiva resulta indispensábel para o desenvolvemento integral do individuo que vive nunha sociedade xuridicamente organizada. Estes dereitos, establecidos na Constitución e nas leis, deben ser recoñecidos e garantidos polo Estado. Poderiamos dicir mesmo que son aquelas esixencias que agroman da propia condición natural do home.Cando falamos da palabra “dereito” facemos fincapé nun poder ou facultade de actuar, un permiso para obrar nun determinado sentido ou para esixir unha conducta doutro suxeito. E son chamados “humanos” porque son do home, de cada un de nós. O home é o destinatario destes dereitos. E así, reclaman recoñecemento, respecto e promoción por parte de tod@s e especialmente da autoridade. Por iso, estes dereitos son inherentes e inalienables. Os dereitos humanos son universais porque pertencen a todos os homes, a todos por igual, en todo tempo e lugar; atópanse de xeito innato ligados á natureza do home. Deben ser o piar das comunidades.
Porén, non son realmente respectados, existindo toda clase de violacións: privacións das liberdades fundamentais, torturas, imposibilidade de acceso aos servizos de saúde e auga potábel, uso de minas antipersoais, discriminación e actos terroristas que xeran catástrofes, xenocidio, nenos soldado, etc.
Ás veces, esquecémonos do realmente importante, ocupados como estamos no noso devir cotián. Son as cousas e as persoas cercanas as que realmente nos importan, as que nos fan sufrir ou aledarnos. Pero tamén sabemos que o noso oficio, o noso traballo, a nosa dedicación primeira e fundamental é formar a unha serie de persoas-proxecto, o cerne do futuro, as xeracións que poderán facer do mundo do mañá un universo máis xusto no que habitar. Somos educadores, e como tales, priorizamos tarefas como a que agora nos une. Debemos procurar que o noso alumnado reteña na súa retina e na súa memoria que días como o 25 de novembro, o 30 de xaneiro, o 8 de marzo… días coma o de hoxe existen porque hai persoas que sofren unha penuria diaria que contravén o espírito do ser humano que deberiamos abandeirar. É o noso labor tentar que eses sufrimentos non existan, que deixen de existiren eses días porque a sociedade do futuro, esa na que tanto temos nós que dicir –non o esquezamos, co noso propio exemplo- non as procura, non as necesita.
Por esta razón, aquí estamos, de novo, unidos por unha nova causa común, o Día dos Dereitos Humanos, denunciando a súa violación. Vímolo facendo dende hai tres días. Resulta, sen lugar a dúbidas, moi clarificador, que os nosos blogues estean unidos desde esas datas. Emotivo. Significativo. É o noso desexo seguir a loitar unidos. E conseguirémolo.
Dignidade e Xustiza para todos nós!!
“Os Dereitos Humanos son os nosos dereitos. Tomémolos, defendámolos, promovámolos, esntendámolos e insistamos neles. Nutrámolos e enriquezámolos…Son o mellor de nós. Deámoslles vida” (Kofi Annan)
La Aventura Humana “La violencia es el último recurso del incompetente“. (Isaac Asimov) “Ojo por ojo, y el mundo acabará ciego“. (Gandhi) “La violencia es el miedo a los ideales de los demás“. (Gandhi) “No hay camino para la paz, la paz es el camino“. (Gandhi) “No hay más calma que la engendrada por la razón“. (Séneca) “La verdad no está de parte de quién más grite”. (Rabindranath Tagore) “El racismo ha sido históricamente una bandera para justificar las empresas de expansión, conquista, colonización y dominación y ha marchado de la mano de la intolerancia, la injusticia y la violencia“. (Rigoberta Menchú) “Los derechos humanos son sus derechos. Tómenlos, defiéndanlos, promuévanlos, entiéndanlos e insistan en ellos. Nútranlos y enriquézcanlos… Son lo mejor de nosotros. Denles vida”. (Kofi Annan) “Toda sociedade que pretenda asegurar aos homes a liberdade, debe comezar por garantirlles a existencia”. (León Blum) “Mentres a maioría dos homes non sexa libre, non se pode concibir ao home libre“. (Henri-Frédéric Amaniel) “Descubrir aos outros é descubrir unha relación, non unha barreira“. (Claude Lévy-Strauss) “A liberdade non é máis que a oportunidade de ser mellor“. (Albert Camus)
Osset Hernández, M.
Ed. Icaria, Barcelona, 2005.
Recompilación de trinta contos populares que corresponden a cada un dos artigos da Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948. O autor quere amosar que en calquera tradición existe a lo menos un conto que é posible utilizar para transmitir os valores que enuncian os dereitos humanos polo tanto forma parte do acervo colectivo da humanidade.
Neste libro atoparedes os seguintes contos:
Afgano: Hussun Banu
Amazónico: La justicia de Tupá
Árabe: Sherezade
Bereber: Un docto cadáver
Bretón: Cantos de boda
Castelán: Blancaflor
Catalán: El conejo, el gallo, el gato, el perro y el carnero
Chinés: Liang Sanbo y Zhu Yingtai
Congoleño: Nkolle o la aventura humana
Coreano: La liebre y el hígado
Cubano: Bregantino, Bregantín
Exipcio: El león y el gato
Xitano: El origen del violín
Grego: Prometeo y la caja de Pandora
Guineano: El hijo del cocodrilo
Hindú: El bueno y el malo
Huichol: El diluvio
Indoeuropeo: El hombre que quería robar a su compañero
Irlandés: El juicio del gato
Letón: El hombre-oso
Malí: Un bastardo
Masai: Los frutos del sicomoro
Mexicano: Xicoatl, estrella errante
Nepalí: Lalari y Kusuri; Khoktschulukpa y el nacimiento de la cultura
Quechua: El cuento de Pedro Lache
Saharaui: El honor
Sioux: El águila y el cazador
Tibetano: La hija de los dragones
Vasco: Catorce
… que os disfrutedes e vos aporten a súa maxia.
CITAS
Fíjate bien (Juanes)
Where is the love (Black eyed peas)
Rosa de la paz (Amaral)
Streets of Philadelphia (Bruce Springsteen)
Black eyes, blue tears (Shania Twain)
I will survive (Gloria Gaynor)
Este cd foi una aposta do grupo, natural e distinta que conta con cancións de pop cargadas de influencias folk e sen pudor á hora de xogar coa electrónica nalgún tema ou de soltar algún acorde roqueiro, todos estes temas envoltos pola magnífica voz de Eva e da non menos brillante guitarra de Juan Aguirre. Entre outras características atopamos esa facilidade de crear letras que falan de temas cotidiáns sen caer en tópicos ou en discursos repetitivos e aburridos. En canto as melodías, gañaron contundencia e relidade respecto a almbúms anteriores, na miña opinión con elas invítate a penetrar na música e ir máis alá de escoitar unha simple canción, certamente este dúo conseguiu lanzar con éxito un dos mellores cd´s dese ano e que de feito segue moi presente nos nosos días. Na miña opinión convertiríase nun dos grandes referentes da nosa música en nun auténtico clásico. Para min sen dúbida ninguna a canción máis espectacular é a primeira ”Sin ti no soy nada”, clasifícoa así porque creo que é a palabra que mellor expresa o significante deste tema; sobretodo é un tema realista, una situación moi frecuente na vida das mulleres e, recolle todo o contido dunha historia verdadeira. Pero ben é certo que non todo podería ser un camiño de rosas, e nunca mellor dito porque “Rosa de la paz” outro dos seus temas é na miña opinión o máis vacío de contido, quizáis porque as metáforas que escolleron para desenvolver o tema non son tan direrctas nin reais como as outras coplas. Por último desexo que esta crítica anime a máis persoas a que se abran a distintos estilos musicais porque é unha gran experiencia e pódese disfrutar moito. Podedes atopar “Estrella de Mar” nesta fonoteca.
Lucía G. P.
Na última reunión de delegad@s informáronnos da proposta de facer unha revista do instituto. Pero para iso (a parte de ter que falar con Xoana) haberá que presentar traballos para a revista e, se están ben presentados, poderíanse publicar. Só quería informarvos para que vos animades e, se a proposta é aceptada, que presentedes os vosos traballos. María 2º B
Paga a pena entrar na Web premede na imaxe para facer unha viaxe pola presenza da muller na ciencia.
Trátase dunha iniciativa xurdida no Instituto de Ribadeo que eu moi interesante e que pode axudar a ver o mundo da ciencia con outros ollos.
Ramón Cid (Dpto Física e Química)
Que tipo de comportamentos son tolerábeis en nome do amor e cales teñen máis ben pouco que ver con el? Lede o seguinte relato e reflexionade sobre as reaccións de Lois e de María ante esa situación. Como credes que reaccionará María a partir dese día se novamente se queda sen batería ou ten unha chamada perdida de Lois?
Lois e María levan saíndo dous meses. Ela ten 16 anos e el 17. O sábado Lois combinou para xogar ao fútbol e María quedou coas súas amigas para saír. A María acabóuselle a batería do móbil e non recibiu as chamadas de Lois para se encontrar con ela ata a mañá seguinte. Cando ao día seguinte chamou a Lois, este estaba todo furioso e montoulle unha boa disputa polo asunto do móbil. María tentou explicarlle que fora unha mala casualidade e unha lástima que non se puidesen ver, pero Lois insistiu en saber a ver que facía ela de noite por aí co teléfono desconectado, se era que quería poñelo ciumento, ou se quería pasalo ben facendo como que non tiña noivo, e que entón para que estaba con el, acusouna de telo apagado para que así el non poidese aparecer por onde estaban ela e as súas amigas, etc.… María tentou calmalo repetíndolle que o sentía, que non fora culpa dela, que lle quedara o cargador no coche de seu pai e que pensou que a batería aguantaría para recibir chamadas… Repetiulle sete veces síntoo e foino calmando pouco a pouco, asegurándolle que todo o que estaba a dicir eran paranoias súas. Ao final prometeulle que non volvería a suceder e así superaron a súa primeira rifa de namorados.
(Actividade da secretaría da muller do STEG)
Yo os recomiendo esta saga , tengo todas menos la última, que aun está en inglés, claro que si estoy en primero normal, me entendeis?
Yo me he pasado a veces hasta 5 horas leyndo sin parar.
gracias por leer esto.
Fdo.: David Lapido . 1º A ESO
Es genial, te metes por completo en la piel de los personajes. Estoy esperando a que traigan a la biblioteca el segundo libro.
Fdo.: María Placer Dalama(1º E.S.O. B)
agora si que por fin rematei de ler o diario vermello de Carlota. Está xenial e xa llo recomendei a toda a miña clase(en especial ás rapazas) e agora quero recomendárvolo a vós. Para os rapaces está o diario vermello de Flanagan.
María 2º B
Toda persoa queremos máis que ningunha outra cousa:
Que se nos recoñeza
Que se nos escoite
Que se nos teña en conta
Que se nos queira
E non nos gusta:
Que se nos ignore
Que se nos insulte
Que se nos toque cando non queremos nin por quen non queremos
Que se nos faga burla
Que se pense que non valemos para nada
Que se pense que somos inferiores
En suma, queremos unhas relacións en igualdade e de calidade para medrarmos mellor, para sermos máis felices,para desenvolvernos como persoas capaces de decidir sobre nós, capaces de compartir e de axudar.
(Da unidade didactica “Para unhas relacións de calidade, evitemos a desigualdade. Combatamos a violencia” editada polo Servizo Galego de Igualdade)
O final dun conto de fadas!!
A biblioteca do centro dispón dunha fonoteca composta por cds, casettes e dvds de música folclórica galega e doutras culturas, e de música clásica e moderna. Neste apartado queremos que os alumnos comenten e recomenden música aos compañeiros.
Na clase de galego de 2º B, temos que ler algún libro que nos recomendou a nosa profesora Carme Lado. “O verán por diante”, “O diario vermello de Carlota” ou “O diario vermello de Flanagan” son algúns deles e que Mº Xosé xa encargou para a biblioteca. Segundo a síntese que nos deu a nosa profesora teñen pinta de ser libros moi interesantes e divertidos e que tratan de temas dos que falamos na vida cotiá. Se vos interesa algún a biblioteca estará dispoñible.
Esta foto foi tomada pola sonda espacial Voyager 1, a 6.000 millóns de kilómetros (40 veces a distancia Terra-Sol), cuando se dispoñía a abandonar o Sistema Solar alonxándose de Neptuno. Antes de facelo, xirou e fixo esa foto: a que se ten feito desde máis lonxe da Terra .
É un dos momentos máis extraordinarios na historia da tecnoloxía e a ciencia.
Se queredes ver máis historias curiosas e interesantes sobre cousas de ciencias podedes visitar a web:
http://www.historiasdelaciencia.com
Ramon Cid (Departamento de Física e Química)
Un astrónomo retoma a súa tese de doutoramento tras tocar nunha banda de rock de éxito mundial. Ben podería ser o argumento dunha película de Hollywood, con guión inverosímil. Pero unha vez máis a realidade supera a ficción. A ciencia e a arte da man, Brian May volve ao telescopio.
Para o lexendario guitarrista de Queen, a astronomía e a música non son disciplinas tan dispares, “a música e a ciencia teñen en común o feito de que son puras e están relacionados coa alma. Son responsables da evolución da raza humana, e é a nosa responsabilidade tamén ver como de lonxe poden chegar. En certo sentido, teñen un espírito artístico común”.
Ramón Cid (Dpto de Fïsica e Química).
Os fenómenos atmosféricos son en moitas ocasións causantes de grandes desastres. Porén, e as máis das veces, unicamente producen fermosísimas imaxes no ceo. Desde a Web ATMOSPHERIC OPTICS teredes ocasión de quedar abraiados coas marabillas que o noso ceo nos ofrece a miudo. Corre a voz …
Ramón Cid (Dpto de Fïsica e Química).
Si, é verdade que iso da ciencia sona a cousa seria, pero isto non quita que non podamos facela tamén un pouco divertida. Así que, se algún se achega ao ordenador nas longas tardes do verán (sobre todo se o día está malo) pode que pase un bo rato navegando por esta Web.
Ramón Cid.
A Directora do Instituto, Elvira Cienfuegos e Lupe Rodríguez
O Instituto fixo a presentación pública da exposición de instrumentos musicais do mundo que, con motivo da realización do proxecto documental interdisciplinar “Un Mundo de Músicas”, se está a levar a cabo na súa biblioteca escolar.Para elo contou coa presenza da actual Concelleira de Educación Lupe Rodríguez, a concelleira da anterior lexislatura, Elvira Cienfuegos, actualmente Concelleira de Medio Ambiente e unha representación da UMAD de Compostela.O proxecto “Un mundo de músicas” ten como soporte unha exposición de 85 instrumentos de diferentes países (Senegal, Kenia , India, Exipto, Madagascar, Marrocos, Brasil, México, Colombia, Uruguai, Cuba, Perú, Ecuador e Croacia) así como instrumentos tradicionais galegos e de bandas populares de Galiza. O obxectivo principal de dito proxecto é a educación documental.
Grazas Mº Xosé, pero creo que o mellor nós si deberiamos agradecerche, a ti e máis ao resto de profesores, que creadares un blog tan fantastico no que poidamos poñer as nosas opinións sobre todos estes temas.
Grazas ^^.
Andrea 3º Eso A
No Instituto levamos dúas semanas de música, dúas semanas de “cine” Para que vexades a parte dos actos públicos podedes ir a ver a páxina das FOTOS. A exposición de instrumentos musicais do mundo que forma parte do proxecto documental interdisciplinar “Un Mundo de Músicas” que se levou adiante desde a Biblioteca escolar, foi todo un éxito. Tanto o alumnado como o profesorado pasámolo de marabilla facendo actividades de busca de fontes de información de datos concretos sobre países, instrumentos, músicas diversas, etc. O vídeo da Traviata de Verdi foi un bo instrumento tamén para a busca de información e non digamos o programa informático de Microsoft “Instrumentos del Mundo”, ou as novelas en galego que tiñan que ver coa música…Parabéns para todo o mundo. Para o ano máis e mellor…ide pensando ideas porque o tema será seguramente “Sexo, drogas e rock and roll” no que contaremos coa colaboración da UMAD, do Concello, etc.
